2.14.3 - સ્વજનોની સ્મૃતિ / રાજેન્દ્ર શાહ


જીરણ થઈને ભીતે ઝૂકી ઊભો હજી ખાટ આ,
રજનિ નમતાં જે ઢાળીને પિતાજી પુરાણની
જીવનબળને દેતી કે'તા કથા રસની ભરી;
પુર ઘરસમુ હેતે મોર્યું હતું પરસાળમાં.

મુખ મરકતું માનું જેના સ્વરે ઘર ગુંજતું
નિતનિત વલોણાંનાં એનાં અમી ધરતી હતી,
સુરભિ હતી જ્યાં સૌની વાંછા સદા ફળતી હતી,
અવ અહીં ઝૂલે ખાલી સીકું, વિના દધિ ઝૂરતું.

અહીં ઉપરની મેડી જોને કશી વલખી રહી !
પ્રિય ! ઉછળતાં બે હૈયાંનો થયો અહીં સંગમ,
અહીં પૂનમની રાતે મોજે ચડ્યાં ભરતી સમ :
ગગન ઝીલતી જાળી જાળાં થકી અવ આંધળી.

ગિરિસર સમું હંસોનો જે કલધ્વનિ રેલતું,
તમરું પણ ત્યાં આજે મૂંગી વ્યથાથી ન બોલતુ.


0 comments


Leave comment