2.25 - ગોપવનિતાને / રાજેન્દ્ર શાહ


આ એ કદંબ નવલાં કુસુમે પ્રફુલ્લ,
ને વંજુકું જ વ્રજની મધુભૂમિની આ.
ભૂરાં જલે ધુનિ ભર્યા યમુના પ્રપૂર્ણ,
ને વાયુની લહરિમાં સ્વર બંસરીના.

આકંઠ જે ભરવું'તું તવ ચારુ પાત્ર,
એ તો સારી વહી ગયું જલનાં વહેણે.
રે અર્ધ નિમ્ન નયને તવ શૂન્ય ગાત્ર,
હૈયું ય તે રહી શક્યું નહિ હાથ જેને.

સોહાગ શા ધરણીના ! સજી તેંય એ’વા,
એ ઇંગિતે ઝરી નિયંત્રણની મનીષા :
એકાકિની, વિસરી સર્વ, સમર્પણે શા
તું ઊભી છો કરી રહી પ્રિયની પ્રતીક્ષા ?

પેલે તીરે તવ પ્રિય બિરાજે ને આંહિ છે મોરલી સૂર,
આંહિ રહ્યો તવ દેહનો સાજ ને પેલે વહ્યું તવ ઉર.


0 comments


Leave comment