2.34 - યોગહીણો વિયોગ / રાજેન્દ્ર શાહ


સામે સામે પથ પર જતા માર્ગ કેરા વળાંકે
ન્યાળી આજે પ્રથમ જ તને, કેટલો કાળ સ્વલ્પ !
તેમાં યે હે રમણિ ! દૃગની દીપ્તિના ચારુ પાતે
આખી ઝાંખી કરી શી દીધ સૌન્દર્યની મારી ખલ્ક !

એનો છે ના જરીય ઉરમાં શોચ કૈં કિંતુ જાણે ?
કે સુણીને ગીત- નિરખી વા સંધિના રંગ- ભવ્ય
જાગે કેવો અધિકતર માધુર્યનો શોખ પ્રાણે ?
થાતું, જો તેં મિલન સ્મૃતિથી કૈં કીધું હોત ધન્ય !

સાયંકાલે ધૂસર પુરનાં વૃક્ષના મૂર્ધ્નિ દેશે
સોહંતી તે, તરલ નહિ તારા જશી, તન્વી બીજ,
તેં તો મારા નિબિડ નિશિ-સૌંદર્યના સૌ નિવેશે,
રે અંધારાં પલકમહિં અંઘોળિયાં, લુપ્ત વીજ !

સાથે બે કૈં ડગ ભરી બની હોત જો મિત્રતુલ્ય...
ના, ના, એથી અધુરપ તણું દર્દ છે આ અમૂલ્ય.


0 comments


Leave comment