1.22 - પિંજરું ખોલીને તેં એને કદી ભાળી હતી? / હેમેન શાહ


પિંજરું ખોલીને તેં એને કદી ભાળી હતી ?
મેં લિફાફામાં ભરી એ ચીજ પાંખાળી હતી.

કોઈ કંજુસ જેમ રાખે પાઈ પાઈનો હિસાબ,
મેં હમેશા એ જ રીતે રાતને ગાળી હતી.

ને પછી દીવો કરી હું ક્યાં સુધી બેઠો રહ્યો?
રોજનીશીમાં અજાણી લાશને ઢાળી હતી.

એ જ તો આશ્ચર્ય, એણે ગુલછડી માની લીધી,
એક નાની કલ્પના મેં લયમાં વીંટાળી હતી.

એ બીડાનાં પાનનો વર્ષોથી બંધાણી છું હું,
જ્યાં કિયામી બસ ને તડકાની વરિયાળી હતી.


0 comments


Leave comment