૧૦૪ - સાંઈ / જવાહર બક્ષી


અંધ જગતને હું નહિ આંજું સાંઈ
વેશ નહીં, વૃતિ પ્હેરું છું સાંઈ

મેલું ઘેલું પણ આ માણસ હોવું
ગંગાનાં પથ્થરથી સારું સાંઈ

તોપણ ખાલી ગઈ પોકાર નગરમાં
શ્રધ્ધા જેવું સહુએ દીધું સાંઈ

પડછાયા બહુ લાંબા લાંબા નીકળ્યા
ઘર છોડ્યું તો જંગલ વળગ્યું સાંઈ

રસ્તા ઉપર અંતે રાત વીતી ગઈ
અંધારું ઘરમાં જઈ સળગ્યું સાંઈ

શોધ કરી ચકમકની, પામ્યો પારસ
યાદ કરું તો સોનું સોનું સાંઈ

લે આ વૃતિ પણ સહુ છોડી દીધી
કેવળ હું ને અઢળક હોવું સાંઈ


0 comments


Leave comment