1.58 - વર્ષો પછી / રાજેન્દ્ર શાહ


આ ધરિત્રી
મેઘના આલિંગનોથી વિશ્લથ
વિશ્વની એકાન્ત કુંજે એકલી જાણે રતિ
વેગળી વાટે વહ્યો છે મન્મથ.

શ્યામ વનરાઈ સમા વદને
ઝીણાં જલબિંદુ શાં મલકી રહ્યાં પ્રસ્વેદનાં;
દુર્વા થકી અંજાયલાં આ ઝીલ નિર્મલ
અલસ ઉઘડ્યાં નેત્ર ના ? !
ખેલના સમયે મીઠી સંતૃપ્તિની મૂર્છામહીં
સરકી ગયેલું સપ્તરંગી લ્હેરિયું
વ્યોમના આલોકનો થાતાં સહજ ઉઘાડ
એણે પુનઃ સત્વર પ્હેરિયું.
શું અહો લાવણ્ય એનું –
સુરત શ્રમિતા મુગ્ધ કો લલનાતણું –
અંગ પર
ઊંડાણના આનંદની શાન્તિ થકી સોહામણું !

ઊડતાં અવકાશમાંહીં વિહંગમ
આ ધરિત્રીના મધુર ઉચ્છવાસ કેરું
સુભગ તે શું દર્શન !


0 comments


Leave comment