1.63 - હે અંધકાર / રાજેન્દ્ર શાહ


મહોરી રે'છે તેજમાં કાંચનાર :
તો મ્હેકે છે મધુર નિશિગંધા થકી અંધકાર.

હે અંધકાર !
તારાં મહા ગૌરવથી અજાણ –
અંધારમાંથી દ્યુતિને પથે જવા –
મેં ઝંખના કૈં કીધ વારવાર
એ સર્વ હેલના....

ને તો ય,
હે પ્રેમલ સ્નિગ્ધ સૌમ્ય !
પ્રશાન્ત તારાં સઘળાં રહસ્યનાં
તેં તો ઉઘાડી દીધ છે દુવાર.

મેં તેજની સૃષ્ટિનું કીધ દર્શન:
જ્યાં રૂપ છે રંગીન....
જ્યાં મધુસ્વરે
આનંદના ગીતનું નિત્ય વર્ષણ.
તથાપિ એ તેજ થકી જ તે બની
રહે અરે સીમિત દૃષ્ટિ નેણની,
ને શબ્દના નૂપુરનો જ્યહીં ધ્વનિ
ત્યાં મૌનના સ્પંદનને પિછાનવા
મારાં નહીં જાગ્રત કર્ણ.
રે ઘણું
ઘણું ય એ તેજ મહીં લહ્યા થકી
અદીઠ તે જાય રહી અલક્ષણ.

તારે નહીં સીમ....
ન ભિન્ન વર્ણની

સોહામણી ચંચલ કોઈ છે કલા.
અવર્ણનીય છે :
તું સ્હેજમાં જ્યોતિ અનંત વિશ્વનાં
દર્શાવતો, જે પ્રગટે પ્રતિક્ષણ;
દિક્કાલથી જ્યાં થઈને અબાધિત
મારાં રામે લોચન સ્કૂર્તિપૂર્ણ.

તારે નહીં સૂર....
તથાપિ સૃષ્ટિનાં
સૌ મંડલોની ગતિ કેરું લાસ્ય જે,
અશ્રાવ્ય એના લય સંગ છંદમાં
મદીય જે અંતર તાલ દૈ રહે.
એ કંપનોની અનુભૂતિ શી પ્રિય !
રે શાંત આનંદની સૌમ્ય મૂર્તિ હે !
આ સર્વથી યે પણ કૈં વિશેષ –
તેં પદ્મની ભીતરના પ્રદેશમાં
સુગોપ્ય મારું મૂલ રૂપ જે રહ્યું
તેનું ય તે દર્શન છે મને દીધું.

તારું કશું ગૌરવ હે ઉદાર !
હે અંધકાર !


0 comments


Leave comment