૩૭ - જતી વેળા / જવાહર બક્ષી


બરફનો પ્હાડ થઈ મારા પર વહી જાજે
હું ક્યાં કહું છું કે મારામાં ઓગળી જાજે

જો મૌન થઈને તું મારામાં હદયમાં રહી ન શકે
તો આવ હોઠ સુધી...... શબ્દ થઈ ઊડી જાજે

હું શ્વાસ શ્વાસનું સામીપ્ય ઝંખતોય નથી
હું ગૂંગળાઉં નહીં એ રીતે વહી જાજે

તૂટું તૂટું થઈ રહી છે સબંધની ભેખડ
જવું જ હોય તો હમણાં જ નીકળી જાજે

જવું જ હોય તો રોકી શકે છે કોણ તને ?
હું તો અહીં જ હઈશ, આવ તો મળી જાજે



0 comments


Leave comment