૫૩ - પ્રશ્ચાતાપ / મણિશંકર રત્નજી ભટ્ટ ‘કાન્ત’


અરે ! ધિક્કાર છે હુંને ! બન્યો પાપી : બન્યો પાપી !
પિતાની સ્નેહની આંખો મહીં શૂળી, અરે ! આપી !

તરફડું ધૂળમાં હાવાં : બદન અપર ખૂબ સારૂં ખાક :
છતાં આ આગ હોલાતી ! બન્યો પાપી : બન્યો પાપી !

પડ્યો કંગાલ હું મેળે, નઝરથી પાપને જોતો,
સળગતા નીચ ખાડામાં ! બન્યો પાપી ! બન્યો પાપી !

પિતા ! આ પાપથી રક્ષો : શરણ માગું : દયા બક્ષો !
અરે ! હું દુષ્ટ શું માગું ? બન્યો પાપી ! બન્યો પાપી !

છતાં માગું : પિતા ! માગું : ક્ષમા માગું ! સઝા માગું :
અને એ નૂરની ઝાંખી પડેલો દાસ ના ત્યાગું !



0 comments


Leave comment