૧૧૫ મુક્તક -૫-૮ / શૂન્ય પાલનપુરી


આપ મારી વફા નહીં સમજો,
આંખ નિજના પડળ ન જોઈ શકે,
દોષ છે શૂન્ય આ સૌ સુકાનીનો,
નાવ પોતે વમળ ન જોઈ શકે.

*****

મોતની તાકાત શી મારી શકે ?
જિંદગી ! તારો ઈશારો જોઈએ,
જેટલે ઊંચે જવું હો માનવી !
તેટલા ઉન્નત વિચારો જોઈએ.

*****

હસે જે મારી મુક્તિ પર એ કેવળ ભીંત ભૂલે છે,
નથી ડરતો જરાપણ હું પ્રવર્તિત દુર્દશાઓથી,
જો પ્રકટાવી શકું છું દીપ તોફાની હવાઓમાં,
બચાવી પણ શકુ છું એને તોફાની હવાઓથી.

*****

દર્દ જીવન મહીં ભરે છે કોણ ?
જીવતાં જીવતાં મરે છે કોણ ?
કોણ છેડે છે રાતના ગઝલો ?
આગ સાથે રમત કરે છે કોણ ?



0 comments


Leave comment