૨૨ - અમૃત પાયું / શૂન્ય પાલનપુરી


દર્પણ દીઠું તો સમજાયું,
રૂપથી ઓજસ હોય સવાયું.

દિનચર્યા શી વિરહી જીવનની !
સાંજ પડી કે વા’ણું વાયું ?

આંખ મિલાવી પ્રેમથી કોણે,
ઝેરની સાથે અમૃત પાયું ?

ગમનો પણ આઘાત છે કેવો ?
હસતાં હસતાં રોઈ પડાયું.

એક પતંગાની હિંસામાં,
દીપકનું સર્વસ્વ હણાયું.

અંત પળે પણ સ્પષ્ટ થયું ના;
સત્ય ગયું કે સ્વપ્ન હરાયું ?

યાદ ભ્રમરની તડપાવી ગઈ,
કોઈ કમળ જ્યાં શૂન્ય બિડાયું.


0 comments


Leave comment