૯૩ - દુર્ભાગ્ય / શૂન્ય પાલનપુરી


(દૂધને માટે વલખાં મારતા પોતાના બાળકને જોઈ મજૂર માતાને થતી વેદનાનું શબ્દચિત્ર)

દૂધ ને માટે રોતા બાળક,
રો, તારા તકદીરને રો !!

એ ઘરમાં તુ જનમ્યું શાને ?
જે ઘરમાં ઉપવાસ ફરજ છે,
દર્દ વ્યથા પરિતાપ ફરજ છે,
ગમ, અશ્રુ, નિશ્વાસ ફરજ છે,

દૂધ ને માટે રોતા બાળક,
રો, તારા તકદીરને રો !!

ત્યાં જન્મત તો પુષ્પ હિંડોળે,
નર્મ શયનનાં સાધન હોત,
મોટર મળત, ગાડી મળતે,
નર્સનાં લાલન-પાલન હોત;

સોના-રૂપાના ચમચાથી,
દૂધની ધારા વહેતી હોત;
તું રડતે તો પ્રેમની નદીઓ,
તોડી કિનારા વહેતી હોત,

પણ તારા દુર્ભાગ્ય હશે કે,
જન્મ લીધો તેં આ ઘરમાં,
ફેર નથી કંઈ જે ઘરના
ઇન્સાન અને જડ પથ્થરમાં.

હાડ ને ચામના ખોખામાં તું,
દૂધનાં વલખાં મારે છે,
મહેનત નિષ્ફળ જાતી દેખી,
રોઈને અશ્રુ સારે છે,

આ ઘરની એ રીત પુરાણી,
આદિથી નિર્માઈ છે,
મહેનત નિષ્ફળ જાય છે,
નિષ્ફળ જવાને સર્જાઈ છે.

વ્યર્થ રડીને ખાલી તારો,
અશ્રુ ભંડાર ન કર,
મોંઘામૂલાં એ મોતીનો,
દુરુપયોગ લગાર ન કર.

તન તોડીને જાત ઘસીને,
પેટ અવર ભરવાનાં છે,
શ્રમપરસેવે રક્ત નીતારી
મ્હેલ ઊભાં કરવાનાં છે

એના બદલે મળશે ખાવા,
ગમ ને પીવા આંસુડા,
લાગશે એવા કપરા કાળે,
અમૃત સરખા આંસુડા.


ભુખ્યા પેટ ને નગ્ન શરીરો,
એ તો છે દસ્તુર અહીં,
ચેન અને આરામ રહે છે
સ્વપ્ન મહીં પણ દૂર અહીં.

આ ઘરમાં તો એવી એવી
અગણિત વાતો મળવાની,
ભુખના દા’ડા મળવાના ને
પ્યાસની રાતો મળવાની.
આ ઘરમાં ઉપવાસ ફરજ છે,
દર્દ, વ્યથા, પરિતાપ ફરજ છે,
ગમ, અશ્રુ, નિશ્વાસ ફરજ છે,
આ ઘરમાં તું જનમ્યું શાને ?

દૂધ ને માટે રોતા બાળક,
રો, તારા તકદીરને રો !!


0 comments


Leave comment