૬૬ જાનનું જોખમ / શૂન્ય પાલનપુરી


દિલની એ જ નયનની આલમ !
કાંઈ ન જાહેર, કાંઈ ન મોઘમ.

કેમ ઝૂકે ના મંઝિલ ચરણે ?
હિંમત અણથક, પગલાં મક્કમ.

દર્દ કહે છે : ‘રો, દિલ ખોલી !’
પ્રેમ કહે છે : ‘સંયમ ! સંયમ !’

મારા મિલકત ધૂળની ચપટી,
સ્થાવર સ્થાવર, જંગમ જંગમ.

એક નજરમાં દિલની વાતો,
મોઘમ જાહેર, જાહેર મોઘમ.

કોણ ‘અનલહક’ નાહક બોલે ?
વાત નજીવી, જાનનું જોખમ.

પ્રેમની ગંગા – જમના ન્યારી,
એક જ દિલમાં મૂળ ને સંગમ.

ડૂબ્યા વિણ છે કોઈ ન આરો,
તૂટેલ નૌકા, ખૂટલ માલમ.

એકમાં ચઢતી, એકમાં પડતી !
કોણ છે ઉત્તમ ? બીજ કે પૂનમ ?

થનગન હૈયું, રિમઝિમ આશા !
રૂપની પાયલ, પ્રેમની સરગમ.

મારું મસ્તક, ઉંબર એનો !
જોઉં, કોણ રહે છે અણનમ ?

સાચી શૈયા ધૂળની શૈયા !
ધૂળ છે બીજાં મશરૂ-રેશમ.

શૂન્ય અહંનો ત્યાગ કરી લે,
તું જ તને દેખાશે ચોગમ.



0 comments


Leave comment