૬૧ - પ્રાસંગિક / શૂન્ય પાલનપુરી


લોકોનો વિશ્વાસ ઊઠે તો સંઘ અહીં અટકી જ પડે,
કેમ કહું કે આગળ જઈને રક્ષક પોતે લૂંટે છે.

વિધિનો ઉપકાર ગણું કે મે’ર જગત ઘડનારની ?
સાંધી લઉં છું સાત કે તરત જ તેર ફરીથી તૂટે છે.

કોઈ જો એનાં દુઃખદર્દોને જાણે તો યે શું જાણે ?
પેટ દુઃખે તો ભારતવાસી રોઈને માથું કૂટે છે.

ચિંતા વીર્ય હણે છે ત્યારે ભૂખ હણે છે પૌરુષને,
હાય રે જીવન, કેવા કેવા મોતના દૂતો છૂટે છે !

ભાગ્યવિધાતા ! મારી શ્રદ્ધા હોય શિથિલ તો માફ કરો,
જોઉ છું સઘળે માત્ર ગરીબોના જ મુકદ્દર ફૂટે છે.

બોલ બોલ તો આગળ પાછળ જોઈ વિચારી બોલ સદા,
શૂન્ય ન આવે પાછું કરમાં તીર જે કરથી છૂટે છે.


0 comments


Leave comment