૧૮ રંગ ને ફોરમ રાખું છું / શૂન્ય પાલનપુરી


આવે છે અશ્રુ આંખે, પી જાઉં છું સંયમ રાખું છું;
જે વાત છે મારા અંતરની, એ વાત હું મોઘમ રાખું છું.

એક તું કે નથી પરવા જેને, એક હું કે સદા ગમ રાખું છું,
ઓ પથ્થરદિલ ! લે તું જ કહે, દિલ કેવું મુલાયમ રાખું છું.

હું પ્રેમનાં બંધન છોડું છું, પણ પ્રેમ ન બંધન છોડે છે;
દુનિયાથી સદંતર દૂર છતાં, દુનિયાથી ગતાગમ રાખું છું.

એ સૂર્ય-કમળ, એ ફૂલ-ભ્રમર, એ ચાંદ-ચકોરો શું જાણે ?
છે પ્રેમ કરુણામય મારો, હું પ્રેમ અનુપમ રાખું છું.

ચિંતાઓ, વ્યથાઓ, અશ્રુઓ, નિ:શ્વાસ, નિરાશા, લાચારી,
એક જીવને માટે જીવનમાં મૃત્યુના ઘણા યમ રાખું છું.

એક વાર નમાવી ચરણોમાં ના શીશ ઉઠાવી જાણું છું.
એ ગર્વ નથી પણ શ્રદ્ધામાં મસ્તક હું અણનમ રાખું છું.

ઓ ફૂલમાં કંટક જોનારા ! ઓ ચંદ્રમાં ડાઘા કહેનારા !
એ દોષ છે તારી દ્રષ્ટિનો, એ દોષની હું ગમ રાખું છું.

ઠારીને ઠરું એ દીપ નથી, બાળીને બળું એ જ્યોત નથી,
એક પુષ્પ છું જીવન-ઉપવનમાં, હું રંગ ને ફોરમ રાખું છું.

વાવ્યું છે ગઝલનું ઉપવન જે મેં શૂન્ય હૃદયની ભૂમિમાં,
સીંચીને ઊર્મિ-રક્ત વડે એ બાગ લીલોછમ રાખું છું.



0 comments


Leave comment