૪૯ - ગુલાબ નિશદિન / શૂન્ય પાલનપુરી


પીધે રાખો શરાબ નિશદિન,
દૂર જ રહેશે અઝાબ નિશદિન.

જીવનદુઃખનો ઉચાટ શું છે ?
કાંટા વેઠે ગુલાબ નિશદિન.

પરવારી શું દયા જગતથી ?
ઊતરે છે કાં અઝાબ નિશદિન ?

મસ્તોને શી તમા પડી હો ?
આંખે છલકે શરાબ નિશદિન.

પાપો વીસરી શકાય ક્યાંથી ?
આંસુ રાખે હિસાબ નિશદિન.

‘દર્શન ! દર્શન !’ સવાલ હરપળ,
‘નેતિ ! નેતિ !’ જવાબ નિશદિન.

જેનું મન હો મનન કરી લે,
ખોલું છું ઉર-કિતાબ નિશદિન.

સંધ્યા પલટે, સવાર પલટે,
જોઉં છું ઇન્કિલાબ નિશદિન.

પૂછેગાછે ન શૂન્ય કોઈ,
રહેવું છે બસ ખરાબ નિશદિન.


0 comments


Leave comment