૩૯ પુકાર આવે / શૂન્ય પાલનપુરી


જીવનની ઓથે મરણ છુપાવી કપટથી જયારે સવાર આવે,
પ્રથમ કિરણથી મિલાપ કરવા ગુલોને કહેજો તુષાર આવે.

જીવન-મરણ છે સમાન એને, સહે જે નિશદિન વિયોગ તારો,
ચમન – વિખૂટા ગુલાબને શું ? ખિઝાં રહે કે બહાર આવે !

નથી તમારા સિતમને માઝા, કરે હવે શું બિચારી ધીરજ ?
હૃદયનું મુખ જો દબાવી રાખે, નયનની જીભે પુકાર આવે.

મરણને જાણે મહાત કરવા રમે છે જીવન સજોર ચાલો,
જરાક ચાલે આ પ્રાણ-પ્યાદું, મદદમાં બે બે સવાર આવે.

જીવનનો સાચો પથિક પર છે સુખોદુઃખોની ખુશીગમીથી,
ન હોય સરખો હંમેશ રસ્તો, ચઢાવ આવે ઉતાર આવે.

સ્વતંત્રતા વિણ ગુલામ માનસ ! નથી જીવનની કશી જ કિંમત;
અમૂલ્ય મોતી બને છે, જયારે એ છીપ મૂકી બહાર આવે.

ઘડ્યો છે જેને મેં ભાવનાથી હજાર પરદા કરે ભલે ને !
એ મારી પોતાની ભાવના છે, હું જયારે ચાહું બહાર આવે.

પ્રણય મિલાવી શકે છે એવી અનોખી રીતે જીવન-સિતારી,
હૃદયના તારે ઊઠે જો દીપક, નયનના તારે મલ્હાર આવે.

ખરેલ પુષ્પો ફરીથી ખીલે, વિકાસ પામે સૂકેલ કળીઓ,
હે શૂન્ય આવી શકે તો મારા ચમનમાં એવી બહાર આવે !



0 comments


Leave comment