૧૧૪ - મુક્તક – ૧-૪ / શૂન્ય પાલનપુરી


ન તોફાન બાકી, ન મજધાર બાકી,
ન સાગરમાં એ જોશ રહેનાર બાકી,
છે નિર્ભર બધું એક હોડીના દમપર,
એ ડૂબી તો રહેશે ન સંસાર બાકી.

******

કલ્પનાના સહારે જીવુ છું,
મ્હેલ બાંધી રહ્યો છું રેતીમાં !
પામનારા તો પાર પામે છે,
એક જીદ છે નકામી ‘નેતિ’માં.

*****

એ નહોતી ખબર ચાર અશ્રુ મહીં
કોઈની આજ્ઞાનું ઉલ્લંઘન થશે,
આંખથી જે ઘડી મેળ ખાશે હૃદય,
એ ઘડી માનવી ! આત્મદર્શન થશે.

*****

પ્રેમ જો તારો નિર્મળ હોતે !
આંસુ ખુદ ગંગાજળ હોતે !
સુખવૈભવ છે મૃગજળ, માન્યું !
કાશ, કે દુઃખ પણ મૃગજળ હોતે !



0 comments


Leave comment