૧૭ - બેઉ જીતે, બેઉ હારે / શૂન્ય પાલનપુરી


પ્રેમ-સરિતાના તરવૈયા જાણે છે એ ભેદ વધારે;
આછું પાણી નાવ ડુબાડે, ઊંડું પાણી પાર ઉતારે.

પ્રેમ-જીવન પર ઓ હસનારા ! પ્રેમ-જીવનને ખેલ ન ગણતો,
પોઢું છું હું બાણની સેજે, ચાલું છું તલવારની ધારે.

એક બાજીના બે રમનારા, એક હારે તો જીતે બીજો,
પ્રેમની બાજી કિંતુ અનોખી, બેઉ જીતે; બેઉ હારે.

ભીની ભીની પ્રેમની જ્વાળા, ઝગમગ ઝગમગ આંખનાં અશ્રુ,
જાણે આગ મલ્હાર લગાવે, દીપક એનો તાપ વિદારે.

વર્ષોથી મોજાંઓમાં રમતી નાવને શાની બીક હે નાવિક ?
તેં જ ડરીને બૂમો પાડી ‘સાગરમાં તોફાન છે ભારે !’

મૃત્યુ કેરી હૂંફ સુંવાળી કેમ ન ઝંખે જીવન મારું ?
શોધે છે વિશ્રામ પથિકો, લાગે છે જ્યાં થાક વધારે.

મુજ અશ્રુ પર ઓ હસનારા ! જો જો કૈં ઇન્સાફ ન લાજે !
જલતી હોય શમા તે ક્યાંથી હસતાં હસતાં રાત ગુઝારે ?

તારલા કોની પાછળ જઈને શૂન્ય રડે છે મારાં દુખડાં ?
કોણ પ્રભાતે રોજ ગગનથી છાનું છાનું અશ્રુ સારે ?


0 comments


Leave comment