10 - કાલિમંદિર, કલકત્તા / રઘુવીર ચૌધરી


આવજો, મૃત્યુ પછી મળીશું.
તમારી આંખમાં કીકી ટમકતી કે ?
બુઝાયો ના અહીં હું આટલું ઊભો છતાં, તો જાઉં.

સળિયો થાંભલી વચ્ચે પડેલો
ચીસના તીણા વજનથી કેમ તૂટે ?
જે સુંવાળો જીભ વીંધીને થયો છે,
રક્તથી નાહ્યા કેમ ટપક્યા કરે.
નીચે ઊછળતી છિન્ન થઈ ગઈ ડોકની
આંખોમહીં ઊપસે સફેદી.
તૂટતી ચીસના બધા ટુકડા
તમારી સ્વસ્થ આંખોની બખોલમાં
સમાઈ જાય ને શોષાય.
પાછું તેટલામાં તો ખડગના એક ઝટકે
ધડ અને મસ્તક જુદાં બેચાર ફૂટના
અંતરે છૂટાં પડી તડપ્યા કરે
ને લોહી તાજું કંઈક કળા લોહીના
રંગે બરાબર એક થઈને ઢાળ બાજુ વહી રહે, પથરાય,
રોક્યાં શ્વાન ઊભાં ચાટતાં સૂકી જમીન.
તમે ઊભા રહો હું જાઉં, નહીં તો –
થાય કે રક્ષક બનું,
મંદિર ઉપર મુઠ્ઠી મૂકું, ચૂંટું, લઈ મસળું
અને હુગલી મહીં ફેંકી દઉં, દરિયો ઉછાળું....

ના, અહીંના મર્ત્યલોકે એકલો વિવશ અતિથિ
ક્યાં લગી ઊભો રહું, દેખું મરણને...
આપણે મૃત્યુ પાછું મળીશું.

૧૯૬૨


0 comments


Leave comment