૭ - પિરામિડ/ રઘુવીર ચૌધરી


ઠરી ગયું દિશાઓમાં ઓગળેલું તાંબુ,
ફરશુના ખચકારા જાંબુરંગી પાષણોની ગુફાઓમાં ડૂબી ગયા.
વાવંટોળ તણો પેલો શમી ગયો આદિ લય.
ધનુષટંકાર થકી આંદોલિત હવાઓનાં વલય વિલીન થયાં.

ભસ્મીભૂત સંચિત સકળ થયું ધૃતરાષ્ટ્રો સામે.
અઢારમી રાત એવી કેટલીયે કુરુક્ષેત્રે ઊતરીને
મહાશૂન્ય ઓઢી લઈ પોઢી ગઈ.

અવકાશ ફરીથી ભરાઈ ગયો,
ધીરે ધીરે ઊગી આવ્યું કુમકુમ,
જડી આવ્યું વેળુંમહીં સોનું,
શોધી લીધા નિકષ ને
ઊભી થઈ અપેક્ષાઓ પરિણામો તણી,
આચારસંહિતાતણાં વહેંચાયાં ભુર્જપત્ર,
અલંકૃત આવરણ પ્હેરી બેઠા સિસકારા,
ચીનાંશુક ધરી રહી દિગંબર ભૂમિ.
મધુવન, મહાલયો, મિનારાઓ,
સંગેમરમરમહીં રંગભરી રેખાઓમાં સાંકળેલ સંસ્મરણો,
બાંધી બાંધી કર્ણપ્રિય કરેલ અવાજો,
એવું એવું વણી લીધું, વણી લીધું,
નિખિલમહીંથી થોડું વીણી લીધું,
અવશિષ્ટ અતિશય રહી ગયું
મનની પછીતે સાવ વિસ્મારિત,

એના પર સંચિતનો પિરામિડ રચી સહુ બેઠા છીએ,
જવાળામુખી નથી, એ તો વ્યતિતનો પિરામિડ,
ક્યાંક ક્યાંક તિરાડો પડી છે છતાં જવાળામુખી નથી,
ક્યાંક ક્યાંક ભીતરના તાપ થકી પતરી ખરી છે
છતાં જ્વાળામુખી નથી.
આપણે બધાયે વસ્યાં જેના પર
સાચે જ નથી, નથી, જ્વાળામુખી નથી.


0 comments


Leave comment