૭૨ - સિસૃક્ષા / વિનોદ જોશી


નખ સતત વલૂરે જીર્ણ કંગાળ ભાષા,
પચક ખરજવામાં ખદ્દબદે કારયિત્રી;
ચવડ હવડ સ્વપ્નો લેખિનીથી ઝળૂંબી,
શરમ વગર કોરા કાગળે શાહી થૂંકે.

તરત બટકતી બુઠ્ઠી બધી કલ્પનાઓ,
અધવચ હડફેટે આવતી એકધારી;
સ્ખલનજનિત શબ્દો ચીકણો સ્ત્રાવ સુંઘી,
લપલપ જીભડી થી ગોબરા અર્થ ચાટે.

કરવટ લઈ કૂડી વ્યંજના થાય બેઠી,
પલકભર ધુણાવે સામટા ગાત્ર રાંટા;
ભરભરભર ભૂક્કો થાય આયાસ પૂર્ણ,
ઠરડમરડ ખાંગા ખોંચરા અક્ષરોનો.

શિથિલ પણછ તીણાં તીર તાકી શકે ના,
મિથુનવિવશ કૌંચી ચીસ પડી શકે ના !


0 comments


Leave comment