૭૭ - REALIZATION / વિનોદ જોશી


વસુકી ગઈ હવે આ દુઝતી આંગળીઓ,
કલમબલમ ફેંકુ, ભાડમાં જાય શબ્દો.
કડડડ દઈ તૂટે પોપચાં, રેઢિયાળ
અહીં તહીં વિખરાતાં છાકટાં દ્રશ્ય, ભાંગે
ખખડધજ ભરોસો પંડનો, હાથ મીઢો
અકળ છળ થકી થૈ જાય જુદો ખભાથી.
ચકળવકળ આંખો હાથને જોઈ રહે ને
નખક્ષત સમ તીણી દ્રષ્ટિ ચીરે હથેળી.
મસૃણ કપટવંતા સ્પર્શ ચિક્કાર ફાટે,
બરછટ અડક્યાના ભેદ ખુલે બધાયે
ઘરડીખખ અદેખી કોણીનો ગોળ ચાખું,
ચૂંથી રગરગ પાછો ગોઠવું હાથ ખંધો.
ઊંચકી ન શકું મારી ભાગ્યરેખા –સડેલી
શકુનિવત હજીયે આંખ સામે પડેલી !


0 comments


Leave comment