૫ બાયું / કિરીટ દુધાત


‘બધી વેવસ્થા થઈ ગઈ છે ને જાદુ ?’ સવજીઆતાએ પૂછ્યું.
જાદવમામાએ જવાબ આપ્યો, ‘હા આતા.’
‘રહોડામાં કેમ છે ?’
‘ન્યાં વાંધો છે ઈ તો બાયુંનો જ છે ને, હજી ય મારી બા અને કાકી કે’ છે કે મંજુને નથી મોકલવી.’
સવજીઆતા ગુસ્સે થયા, ‘હાળાં ડોબાના ડોબાં જ ર્યા, કીધું કે હવે ખોટી લપ મેલો તોય માનતાં નથી, નૈં હમજે તો ક્યાંક ઘઘલાવવા પડશે,’ કહીને સવજીઆતા ઑફિસમાંથી નીકળી રસોડા તરફ ઉપડ્યા.

‘બાયુંએ ભારે કરી’ કહીને જાદવમામાએ ઑફિસની લાદી પર વતરણાથી ત્રણ કૂકરી દોરવા માંડી. પછી મને જોઈને કહ્યું, ‘ભાણા, તારાં મોટાંબાને કહી દેજે કે તને સવારના પોરમાં તૈયાર કરી દેય, કાં’ક તાર્ય લીધે મોડું નો થાય.’

ત્યાં જાદવમામાના બાપુજી રામજી આતા બહારથી આવ્યાં. એણે પૂછ્યું, ‘ક્યાં ગ્યા ભાઈ ? પાછું હું થ્યું આખી વાતનું ?’

‘જોવોને મારી બા ને કાકી હજી નથી માનતાં, આતા ન્યાં રહોડા બાજુ જ ગ્યા છે.’
‘એનો અર્થ ઈ કે કાલ્યનું અમરેલી જવાનું માંડી વાળવાનું એમ ? અરે આજ જ બટકો મેડીએ ગ્યો એની ભેગું મેં કે’વરાવી દીધું છે કે કાલ્યની વાતનું નક્કી છે.’


‘મારી બા કે’ય છે કે પૂળો મૂકો આ હગપણમાં, આપડને તો વિરાણી સિવાય બીજાં ઘણાં ય ખોવડા મળી રેવાનાં, એની ઉપર જ ક્યા ભૂંગળું ભાંગ્યું છે ?’

‘તારી મા તો લિરઝિની છે, આ કોઈ કોળીવાઘરીનું ઘર છે કે નખ જેવી વાતમાં હગપણ તોડી નખાય ? કાંઈ મંજુ આપડને વાલી નથી એમ ? અટાણે હું મગના દરજીને કઈને જ હાલ્યો આવું છું કે ગુરુવારથી ઈ આપડી હોપિસમાં સંચો માંડી દે. વિરાણીની એક આખી ઓયડી આપડી મંજુના કરિયાવરથી ભરાઈ રે’વી જોઈ, આપડા ચાર ભાયું વચ્ચે એકની એક જ છોડી છે ને બચ્ચાડી !’
ત્યાં સવજીઆતા હાંફતાહાંફતા ઑફિસમાં આવ્યાં અને માથાના ફાળિયાનો ખાટલામાં ઘા કરી બોલ્યાં, ‘આ વે’વાર – આ વે’વાર એટલે થઈ ર્યું હોં –‘
‘હું થ્યું ભાય ?’ રામજીબાપાએ પૂછ્યું.
‘બાને રોવરાવવા પડ્યાં, બીજું શું ? મેં તો પછી ચોખ્ખું કઈ જ દીધું કે બા, તમે અને આ ચારેય બાયું આંયાંથી વે’તાં જ થઈ જાવ, કોઈની જરૂર નથી અમારે. પછી બા રોયાં ને કીધું કે એવું હોય તો કરો તમારા અભરખા પૂરા ને નાખી દ્યો દીકરીને કૂવામાં, કાલ્ય પ્રાગડવાહ્યે મંજુને તૈયાર કરી દેશું. જાદુ, આ વેવાર એટલે થઈ ર્યું હોં.’

ત્યાં વાઘજીઆતા ને મથુરમામા ટ્રેક્ટર લઈને આવ્યા. વાઘજીઆતા મંજુના સગા બાપુજી, પણ એને બહુ રસ નહીં કે આ એમની સગી દીકરીની જ વાત ચાલે છે. એમનો એક જ સિદ્ધાંત હતો કે વહેવારનું કામ સવજીભાઈનું છે તે ફૂટી લેશે. આપણે ખેતી સંભાળવાની, પણ સવજીબાપાના દીકરા મથુરમામા ભાર્યે રોનકી, એણે ટ્રેલરમાંથી ઠેકડો મારતાં મારતાં પૂછ્યું, ‘કાં ભાણા, શું કે’ છે કામરુદેશના સેનાનીઓ ?’

જાદવમામાએ કહ્યું, ‘માંડ માંડ મેળે આવ્યાં છંઈ, હવે કાલ્યની વાત પતી જાય તો નિરાંત.’

વાઘજીઆતા આવીને ઑફિસમાં બેઠાં, ચૂપચાપ. વાઘજીઆતા જેવું જ ભગતનું હતું, એ તો આખો દિવસ રામનામનું જ સ્મરણ કરતા હોય. ભગત પહેલાં તો ત્રણેય ભાઈ જેવા સંસારી હતાં, પણ હવે ભગતના નામથી જ ઓળખાતા. પહેલાં સંસારમાં રસ લેતા પણ પછી એક દિવસ એમના ઘરનાં ચંચળમાએ બોલાવીને કહી દીધું કે કાલ્યથી હું ભલો ને મારા ભગવાન ભલા. સંસારની રીતે તમે મારા પત્ની થાવ ઈ બરાબર્ય, પણ કાલ્યથી મારો નવો જનમ છે. કાલ્યથી સંસારનાં બધાંય કામ બંધ. બસ, એ ભગત થઈ ગયેલા. ગામના લોકો વાતો કરતા કે ભગતને તો તાળી લાગી ગઈ છે. પણ આ અંગે એક જુદો મત હતો : ભગત, ભગત થયા પહેલા ગામનાં દાડિયાઓની, વહવાયાઓની બીડીઓ માગીને પીતા એટલે દાડિયાઓનું કહેવું હતું કે ભગતના મગજમાં મફતની બીડીનો ધુમાડો ચડી ગયો છે, ભક્તિનું તો સાવ તૂત છે. ભગત ભગવાનથી નીચેની કક્ષાના કોઈ સાથે વાત કરતાં નહીં. હા, ક્યારેક મને બાળક ગણી વાતો કરવા બોલાવતા. હું ફળિયામાં રમતો હોઉં ત્યારે એ ટહુકો કરતાં, ‘આવો ભાણાભાઈ !’

હું જતો એટલે એ કહેતા કે આજે તો મીરાંબાઈનું એક ભજન રચ્યું છે. ભગત ઘણી વાર મીરાંબાઈ કે નરસિંહ મહેતાનાં ભજનો રચતા. મને પૂછે, સંભળાવું ?
હું ડોકું હલાવું એટલે પટારાના કાટ ખાઈ ગયેલ પતરા પર દોકડ વગાડીને ભજન ગઈ સંભળાવતા, પછી પૂછતા, ‘કાંઈ હમજાણું ?’

હું માથું ધુણાવીને ના પાડતો, એટલે ભગત રાજી થઈને દાંત કાઢતા કે ક્યાંથી હમજાય, આ તો ભગ્તિ છે ભગ્તિ, શું ? એટલે હું કહેતો કે ‘ભગ્તિ.’

મૂળ વાત એમ હતી કે પોતાનું ભજન સંભળાવ્યા પછી ભગત મને દસ પૈસા વાપરવા આપતા, એટલે જ્યાં સુધી એ પૈસા વાપરવા મળતા રહે ત્યાં સુધી આપણને આ આખી વાત ભક્તિ હોય કે ગાંડપણ, એમાં કોઈ જાતનો વાંધો નહોતો.

‘માને રોવારાવ્યા ઈ બરાબર નૈં,’ મથુરમામા બોલ્યા. વાત સાચી હતી. જકલમા આખા ગામમાં પૂછવા ઠેકાણું ગણાતાં. એમની આમન્યા આખું ગામ પાળતું. ઘરમાં ય જકલમા આજુબાજુ હોય ત્યારે બાયું છોકરાંને ઢીબતી વખતે ગાળો જ બોલતી. સવજીઆતા પણ વહેવારમાં મૂંઝાય ત્યારે જકલમાની જ સલાહ લેતા. પણ આ તો વાત જ નોખી હતી.

મંજુનું સગપણ નાનપણથી મેડીના સરપંચ રતિભાઈ વિરાણીના છોકરાં દિનેશ વેરે કરેલું. દિનેશ એના બાપનો એકનો એક હતો. તેની મા એને મેલીને ગુજરી ગયેલી. આટલાં વરસ બરાબર ચાલ્યું અને લગ્નને હવે બે-ત્રણ મહિના બાકી હતા ત્યારે તેણે કોઈએ ઠસાવેલું કે મંજુને સાથળ પર કોઢ છે. પંથકમાં પહેલાં એક-બે છોકરીઓને આવા ડાઘ પહેલી રાતે પકડાઈ ગયેલા ત્યારે એમના ધણીઓએ એમને કાઢી મૂકેલી, એટલે દિનેશ ભવિષ્યમાં ભવાડો ન થાય એમ અગાઉથી ચકાસણી કરી લેવા માગતો હતો. એણે કહેવરાવેલું કે, તમે કહેતાં હો તો હું આવીને ખાતરી કરી જાઉં, નહીંતર મંજુલાને અહીંયાં મોકલો.

ઉનાળાની બપોરે હું લેસન કરીને સવજીઆતાને ઘેર રમવા જતો. એક અંધારિયા ભેજવાળા ઓરડામાં બપોરનું કામકાજ કરી, નાહીધોઈને એ માથું ઓળતી હોય કે દિનેશને ‘લેટર’ લખતી હોય ત્યાં હું જઈ ચડ્યો અને પૂછતો, ‘મંજુ શું કરશ્યો?’

મંજુ સહેજ સંકોચ પામીને કહેતી, ‘જોને, દિનેશને લેટર લખું છું.’

‘એમાં મારું નામ લખ્યું કે નૈં ?’ આવતી જતી ટપાલોમાં મારું નામ હોય એવો મારો આગ્રહ રહેતો. મનુ લટકો મારીને કહેતી, ‘તારી ઘરવાળી તને લેટર લખશે એમાં તારું નામ લખશે.’ પણ હું વહેવારુ મુશ્કેલી રજૂ કરતો કે મારે તો વહુ છે જ નહીં.

મંજુ કહેતી, ‘તે તારે ય એક દી’ વોવ ઘેર આવશે. ઉતાવળ હોય તો જા ઘેરે જઈને ગોળામાં પાણકો નાખ્ય.’

હું ઘેર આવીને બાપાને પૂછતો, ‘બાપા, મારે વોવ ક્યારે આવશે ?’

બાપા રાજી થઈને કહેતા, ‘તું કહેતો હો તો કાલ્ય લાવી દઈએ, બોલ્ય, એક ચોટલાવાળી લાવવી છે કે બે ચોટલાવાળી ?’

હું મૂંઝાઈને મોટાંબાને પૂછતો કે એમાં શું ફેર પડે ? પછી મોટાંબા સમજાવતાં કે એક ચોટલાવાળી વોવ કામ ઘણું ય કરે, બે ચોટલાવાળી શણગાર સજવામાંથી ઊંચી આવે ત્યારે ઘરનું કામ કરે ને ! એટલે હું થોડી વાર ગંભીરતાથી વિચારીને કહેતો, આપણે તો એક ચોટલાવાળી જ વોવ જોઈએ, કામ નો કરે એવી ઘરવાળી શું કામની ?
મંજુ બે ચોટલા લેતી અને ઘરનું કામકાજ ખાસ કરતી નહીં. મંજુની બા તો ઘણું કહેતાં, ‘નભ્ભાઈ, આયાં બાપાના ધર્યે કાંક્ય કામકાજ શીખ્ય, નૈતર તારા સાસરે તું તો ગાળ્યું ખાહ્ય પણ ભેગી અમને ય ખવરાવવાની !’ પણ ભગતનાં પત્ની ચંચળમા કહેતાં, ‘મંજુ તો આપડા ઘરની લક્ષ્મી છે, એના જલમ પછી જ આપડા ઘરનું દેવું સાવ ગ્યું, એની પાસે કાંય કામ કરાવાય ?’
આ વાતનો ઘરમાં કોઈ ખાસ વિરોધ ન કરતું. એનું એક કારણ એ ય હતું કે ચંચળમા એની બીજી દેરાણી-જેઠાણી જેટલાં સંસ્કારી ન ગણાતાં. સવજીઆતા ઘણી વાર કહેતા, ‘ઈ તો દાડિયાની દીકરી છે. એને બીજી શું ખબરે ય હોય, દિવસમાં ચાર-પાંચ વાર પેટ બળી જાય એવી ફળફળતી ચા ઢીંચે અને આખોદી’ જનાવરની જેમ કામ કર્યા કરે. આ તો અમારા બાપા અને એના દાદા નાનપણના ભેરુ એટલે અમારા બાપાએ એના ભાઈબંધનું વેણ પાછું નો ઠેલ્યું.’

એટલે ચંચળમા થોડાં અસંસ્કારી ખરાં પણ બોલવામાં કોઈની સાડીબાર ન રાખે. હા, જકલમાની મર્યાદા જાળવે. વળી ક્યારેક જૂના અસંસ્કાર જોર કરી જાય તો મોઢામાંથી ભૂંડી ગાળ પણ નીકળી જાય. પછી જકલમા સમજાવે, ચંચળવોવ, આ સારું નો કહેવાય હોં. એટલે માની વાત માથે ચડાવતાં હોય એમ ચંચળમા બબ્બે કટકા ગાળો બોલેલાં અને દિનેશનો અને એના બાપનો નઢિયો દબાવી દેવાની ઇચ્છા વ્યક્ત કરેલી ને સંભળાવેલું, ‘મંજુ મારી દીકરી છે, આવે તો ખરો કોઈ એનું પારખું કરવા. ડાચું જ રંગી નાખું ને !’

આ બાબતમાં ઘરની બધી બાયું એક થઈ ગયેલી. જકલમા જેવી કોઠાડાહી સ્ત્રી પણ ધ્રુજી ગયેલી.

બધી બાયુંએ કહ્યું કે ભલે આ સંબંધ તૂટી જાય પણ આપણે મંજુનાં પારખાં નથી કરાવવાં.
સવજીબાપા તરત જ મેડીએ જઈ આવેલા. એને રતિભાઈને કહ્યું કે ભલા માણસ, આપણા આટલા વરહના સંબંધમાં હું તમને ફટકિયું મોતી પરખાવતો હોઈશ ? પણ રતિભાઈનો એક જ જવાબ હતો, ‘દિનેશ આવડો અમથો હતો ત્યારથી એની બા પાછી થયેલી. એ અમારે રાજાની જેમ ઊછર્યો છે. એ કે’ય કે દિવસ તો અમારે દિવસ અને કે’ય કે રાત તો અમારે રાત.’

આ જવાબ લઈને આવ્યા પછી ઘરના બધા પુરુષો ભેગા મળ્યા અને વિચારવા બેઠા કે શું કરવું ? રામજીબાપાએ કહ્યું, આનો હવે એક જ ઇલાજ, દિનેશની વાત માનવાની.

સવજીઆતાએ કહ્યું, ‘જાદુ, માને કહી આવ્ય કે કાલ સવારે મંજુને તૈયાર કરે. એને કાલ્ય અમરેલી ડૉ.ખોખરના દવાખાને મોકલવાની છે. કોઈ પૂછે તો કહેવાનું કે મંજુનાં મામી બીમાર છે અને ડૉ. ખોખરનાં દવાખાને દાખલ કર્યા છે એટલે ખબર્ય પૂછવા જાય છે અને દિનેશને જે ખાતરી કરવી હોય – જાવ, આ આખી વાત પતાવી દો.’

જાદવમામા ગયા એથી બમણી ઝડપે પાછા આવ્યા, ‘બાયું તો ક્યે છે કે આ સંબંધ તોડી નાખો.’ આટલી નવાઈ તો સવજીબાપાને દિનેશની વાતથી પણ નહોતી લાગી.
‘લ્યો બોલ્યાં, સંબંધ તોડી નાખો ! અને બીજ્યે સંબંધ જોડવા જાઈ તંઈ ઓલ્યા પેલો પ્રશ્ન ઈ જ પૂછવાના ને કે અગાઉનો સંબંધ કેમ તૂટી ગયો ?’

વાઘજીઆતાના ચહેરા પર મર્યાદાપુરુષોત્તમ શ્રી રામચંદ્રજીનું તેજ છવાઈ ગયું. એ બોલ્યા, ‘જાદુ, જોડ્ય ગાડું અને તારી કાકીને મૂકી આવ્ય એના બાપાને ઘેર્યે.’
વાઘજીબાપાએ કહ્યું, ‘ભાઈ આપડે કાલ્યથી વે’વાર મૂકીને રાંધવા બેહી જાઈ.’
જાદવમામાએ કહ્યું, ‘ભાણા, બાયુંની અક્કલનો એક જગ્યાએ એન્ડ આવી જાય છે. એનાથી વધારે વાત કરીએ તો આપણે જ મૂરખા કેવાઈ. મોટો થા તંઈ આટલું ધ્યાન રાખજે, શું ?’
સવજીઆતાએ કીધું, ‘ઘાઘરા પલટણ કીધી એટલે થઈ ર્યું.’

પછી બધાય ઊંડો શ્વાસ લઈને જોરથી હસ્યા. આટલો આનંદ તો ભવાયા જોવા જઈએ ને, ડાગલો ગળામાં ઢોલ ભરાવીને સવજીઆતા જેવા આબરૂદાર માણસોને, પૈસા આપજ્યો મા-બાપ, અમે તમારા ભંગિયા ને બદલે ચતુરાઈથી, પૈસા આપજ્યો માબાપ તમારા ભંગિયા એવી ગાળ દે ત્યારે ય નહોતો આવતો. એ તો હું બાજુમાં બેઠેલો એટલે નહીંતર કોઈ બહારથી આવીને જુએ તો એને એમ જ લાગે કે બધાય ભેગા થઈને જકલમાનો ખરખરો કરે છે.

બીજે દિવસે મંજુને અમરેલી મોકલવાનું નક્કી થયું. જાદવમામા ગાડું લઈને જાય અને બધું પતી જાય એટલે સાંજે પાછા આવતાં રહેવાનું. મેં કહ્યું કે અમરેલીમાં ‘જેસલ-તોરલ’ ચાલે છે એ મારે જોવું છે. એટલે મનેય સાથે લઈ જવાનું નક્કી કર્યું. સવારે મંજુ રડતી હતી અને એક ઓરડામાં પલાંઠી વાળીને બેસી ગયેલી તે ઊઠવાનું નામ જ નો’તી લેતી. એટલે સવજીબાપા ગુસ્સે થયા : ‘બા, હવે કેટલું મોડું ?’ જલદી પતાવોને આખી વાત.’

પછી જકલમાની આંખમાં આંસુ આવી ગયાં, એમને મંજુને બાવડેથી પકડી ઉઠાડીને કહ્યું, ‘જા, હવે નભ્ભાઈ, ના પાડ્યે શું વળવાનું છે ?’ મંજુનાં ડૂસકાં અને બળદના નિશ્વાસ સિવાય બધું શાંત હતું. ફક્ત ભગત જાણે ભગવાન મોભારે ચડીને બેઠાં હોય એમ ઊંચે જઈને બોલ્યા, ‘બેન, મંજુ તો અણસમજુ છે એટલે રડે. બાકી સૌ સૌનાં કરમ સૌને ભોગવવાનાં છે, કાં ભગવાન ?’ કહીને ભગત રાજી થ્યા, એટલે લાગ્યું કે ભગવાને ‘હા’ પાડી હોવી જોઈએ ! મંજુએ રડતાં રડતાં જાદવમામાને કહ્યું, ‘ભાઈ, હજી ગાડું પાછું વાળી લે ને.’ એક વાર તો જાદવમામાને, મારી ભાભીના સમ ભાઈ, ગાડું પાછું વાળી લે ને, એમ કહ્યું, એટલે જાદવમામાએ કંટાળીને કહ્યું, ‘તારી ભાભી મરી જાય તો હું બીજી કરું, પણ આ ગાડું તો પાછું ના જ વળે. પછી આખે રસ્તે મંજુએ જાદવમામાને વતાવ્યા નહીં.

ડૉ.ખોખરના દવાખાને સહુ પહોંચ્યા ત્યારે ત્યાં દિનેશની મોટરસાયકલ પડી હતી. જાદવમામાએ મને કહ્યું, ‘હું તમાકુ લેતો આવું ભાણા, તું આંયાં જ રેજ્યે. ત્યાં જ એક રૂમમાંથી દિનેશ બહાર આવ્યો અને મંજુને એક ઓરડો બતાવીને કહ્યું, આંયાં આવી જા. મંજુએ મને બેય હાથથી સખત પકડી રાખ્યો, તું મારી સાથે જ રહેજે. દિનેશે કહ્યું, એનું કાંઈ કામ નથી. પછી મને કહ્યું, તું આંયાં જ રહેજે. એ મંજુને ઓરડામાં દોરી ગયો અને એકાદ મિનીટ પછી સીટી વગાડતો બહાર આવ્યો અને એનું બુલેટ સ્ટાર્ટ કરીને જતો રહ્યો. પાછળથી મંજુ બહાર આવી. મેં પૂછ્યું, શું થયું મંજુ ? એટલે એ બોલી કે આના કરતાં તો મરી જવું બે’તર. મેં આગળ પૂછ્યું, પણ એણે જવાબ ન આપ્યો, રડ્યા જ કરી.

થોડી વારમાં જાદવમામા આવ્યાં. એમને મને પૂછ્યું, શું થયું ભાણા ? મેં કહ્યું કે દિનેશ તો જતો રહ્યો અને મંજુ તો રોયા જ કરે છે.

‘ઠીક, કાંઈ વાંધો નહીં, ચાલો જલદી, નહીંતર ફિલમનું મોડું થાહે.’
પાછા ફરતાં આખે રસ્તે મંજુ રડતી જ રહી. ઘેર પહોંચ્યાં ત્યારે બધા પૂછવા મંડ્યા, શું થયું ? શું થયું ? જાદવમામાએ કહ્યું, દિનેશકુમારે તો હું આવું ઈ પે’લાં જ નીકળી ગ્યા અને મંજુ તો જોવો ની રોયા જ કરે છે.

બીજા દિવસે સવારમાં દસ વાગે જાદવમામા શ્રીફળ અને પેંડાનું પડીકું લઈ બજારેથી ઘેર આવ્યા ને સમાચાર આપ્યા કે રતિભાયે લગન મોકલવાનું કેવરાવ્યું છે. પછી નાળિયેર લઈને મંજુ રસોડામાં નીચું ઘાલીને બેઠેલી ત્યાં ગયાં ને કહ્યું, લાવો આ નાળિયેર મંજુના માથામાં ફોડીએ. આમ તો બધીય બાયુંના માથામાં ફોડવું જોઈ, માળા ભેગાં થઈને રીડિયારમણ કરતા હતાં.

પછી તો વાઘજીબાપા અને રામજીઆતા બધાય વારાફરતી રસોડામાં આવીને બાયુંને ઠપકો આપી ગયા, કાંઈ અક્કલ જ નૈં, જોવો તમારા પગલે હાલ્યા હોત તો ફજેતો જ થાત ને આખા સમાજમાં ? છેલ્લે સવજીઆતા આવીને ઠપકો આપી ગયા, કાંક્ય પ્રશ્ન ઉભો થાય એટલે અક્કલથી કામ લેવાય, કાંય પાની સામું જોઈને ગાળ્યું બોલવા નો મંડાય, સમજયા કે નૈં ? પણ તમારી આગળ ડા’પણની વાતું કરીએ તો ય શું અને નો કરીએ તો ય શું ? સાવ પથ્થર ઉપર પાણી જ છે, માળા હાળા બૈરાં.

જકલમા ખૂણામાં બેસીને ચૂપચાપ માળા ફેરવતાં હતાં. એ કંઈ ન બોલ્યાં પણ સવજીઆતાએ પીઠ ફેરવીને ઑફિસમાં જવા જેવા પગ ઉપાડ્યા, હજી અરધે જ માંડ પૂગ્યા હશે ત્યાં ચંચળમા રોટલા ઘડતાં હતાં તે ચૂલામાંથી એક ઇંધણુ લઈને ઊભા થઈ ગયાં અને રાડ્ય નાખી, તમારી માઉનાં ધણી, હવે આવ્યા છો ડાયા થાવા, તમારા બેય ફૂલે દામ દેવા જોઈ, મારી રતન જેવી દીકરી – કહીને ચંચળમાએ જોરથી ઇંધણું ગાર્ય કર્યા વગરની કાળી પોપડીવાળી દીવાલ પર પછાડ્યું. ચારે બાજુ તેના કોલસા ઉડ્યા, પછી નીચે બેસીને ચંચળમા છૂટા સાદે રોઈ પડ્યાં. એક ધ્રુસકું પૂરું કરીને બીજા ધ્રુસકાં માટે એમણે શ્વાસ અંદર લીધો ત્યારે તાવડીનો રોટલો બળીને કોલસો થઈ ગયો હતો !



0 comments


Leave comment