56 - પ્રાર્થના - ૨ / મનોહર ત્રિવેદી


હે હરિત સુમંગલ તૃણ !
કહે હે મૃણ્મય, કેમ ચૂકવું તારું અનહદ ઋણ ?

તારી ટોચે ઝાકળનાં ટીપાંમાં સૂરજ ન્હાય
કૈંક અરીસામાં ઝળહળતી કરે તું એની કાય

અને નદીકાંઠાને બીજું કોણ કરે મસૃણ ?

અવિરત લીલા નીરખવા તું નભનું હૈયું ખેંચે
તારા કંઠે ખોબેખોબે હેતે નીર ઉલેચે

કદી મળી પામે છે તૃષ્ણા અહીંયાં સ્વયં વરુણ !

મુગ્ધા કોઈ ગ્રામબાલિકા દાંત તળે લૈ ચાવે
કઈ ફોરમના સ્મરણે એનું અંતર તું છલકાવે ?

તોડે કોઈ, ઉખેડે પણ તું હોય સદા અક્ષુણ્ણ !
*

૧૫-૦૮-૨૦૦૭ / બુધ


0 comments


Leave comment