૬૬ - ધોમધખ્યા બપ્પોર / મનોહર ત્રિવેદી


નળ્યના બાવળઝુંડથી ઊઠી સામટી ચહક
રવ પડ્યો તો ઊભી–ઊભી નીરખી રહી ધૂળભરેલી ચૈત્રી સડક

આંખથી આઘે ધારમાં દેરું જોઈને થતું
ગોતણ્યે ચડેલ એક માતાએ ધાવણું પાછું છોકરું તેડ્યું
કાબરી ગાયે પ્રાહવો મેલ્યો હોય એવી
આકાશથી ઝવે એકધારી તડકાળ આ શેડ્યું

એકલવાયું વાદળું એવું લાગતું જાણે
કોઈ ખેડુએ હળથી ઢેકું શેઢા કને હોય ઉખેડ્યું

છાંયડા ધ્રૂજી જાય : અચાનક ઝાડના કાને વાયરાની જ્યાં પડતી ડણક

ઝાંખરાં વચ્ચે છીછરી નદી જાય લપાતી
એ જ બીકે કે સૂરજ એના ભેરવી દેશ ન્હોર
ભેખડે-ભેડે સાદ ભલેને દઈએ
તોપણ કાનસોરો ના આપશે અહીં ધોમધખ્યા બપ્પોર

એટલામાં તો પોપટમેના કાબરવૈયાંચકલાં
ઊડી પાંખમાં ગગન ફેરવે ચારે કોર

મોકળે ગળે જાય ક્હેતાં કે : જેમ બીજાનો તેમ છે અરે

આય તે અલ્યા, આપણો મલક
નળ્યના બાવળઝુંડથી ઊઠી સામટી ચહક
*
૦૫-૦૨-૨૦૦૮ / મંગળ


0 comments


Leave comment