23 - તમસથી જ્યોતિ સુધીની પંચમહાભૂતની યાત્રા – ૭ - તડકો / શોભિત દેસાઈ


ભળભાંખળું પૂરબમાં ઢોળે લગાર તડકો,
મોંસૂઝણું ઝીલી લે ત્યાં પારાવાર તડકો.

ગઈ સાંજથી સતત એ માળા જપ્યા કરે છે,
સૂરજમુખીના હોઠે એક જ પુકાર-તડકો.

પથરાતું એ....ય ચાલ્યું સર્વત્ર સોનું સોનું,
રજકણથી ઘર ભરેલું, ઘરની બહાર તડકો.

પ્રિયતમને પામવાની આ કેવી ઘેલી લગની !
જીવન સમર્પી અંતે જીવતી તુષાર તડકો.

બન્ને મળી પૂરે છે લાલિમા તારા ચહેરે,
આ પોષની બપ્પોરો, આ ઠંડો....ગાર તડકો !

પર્વતની ટોચ પરથી તાક્યા કરું ક્ષિતિજને,
તડકો બધે છવાયો; તડકો, અપાર તડકો.

બાનીમાં કાલી વીનવું ગોરંભાયેલા નભને,
‘ ‘સૂરજને છોડી દો ને ! આપો ને યાર તડકો!’ ’


0 comments


Leave comment