૪૨ - ભાંગીને ભુક્કો / શોભિત દેસાઈ


સુગંધો ભરી નિજમાં નીકળે છે શબ્દો...
ઉગમસ્થાન પર પુષ્પની પાંખડીઓ...

તરસ જાગવાની પછી આવતી પળ...
ત્વચાની તળે ઓસ જોવાનો મોકો....

ફરી સાદ ઊઠે ઉપરવાસમાંથી...
કહે બેઉ પરવાળાં, ‘લો ! અમને ચાખો !’....

હવે ખીણમાં જીભ ઉપરનું જળ છે...
પલકવારમાં તો અહો ! ટેકરીઓ.....

મૂકું છુટ્ટી મારી અભણ આંગળીઓ...
રૂવાંદાર ભાષા શીખે સ્પર્શ મારો...

મને કોઈ ખુદનાં ઊંડાણોમાં ખેંચે....
અને મારા હોવાનો ભાંગીને ભુક્કો !



0 comments


Leave comment