૮૩ - બાળપણ દોર્યું / શોભિત દેસાઈ


જન્મવાનું અમે જે ક્ષણ દોર્યું,
ત્યાં હથેળીમાં તેં મરણ દોર્યું !

મૃગજળો ઊપસી આવ્યાં આબેહૂબ,
મેં બહુ સાચવીને રણ દોર્યું.

રહેમ કરજે એ બાપડા પર તું,
દોરવાઈ જશે અભણ, દોર્યું.

એક પૂરતુ હતું, તેં શા માટે
ઝંખનાનું બીજું ચરણ દોર્યું ?

ઢળતી ઉમ્મરમાં સ્લેટ હાથ આવી,

મેં ફરી એમાં બાળપણ દોર્યું !


0 comments


Leave comment