૪ - માણસ – ગઝલ / નયન દેસાઈ


આ તૂટેલા, ફૂટેલા ચહેરાઓ પર મોર તરસ્યાં નિસાસાના ટાંકો હવે;
કે આકાશ જેવી નિરાધારતા લઈને જન્મેલા માણસને ઢાંકો હવે.

આ હોવાની, જોવાની, રોવાની આપણને એવી કકળતી કુટેવો પડી;
કે શ્વાસોના સૂમસામ રસ્તામાં આવે છે માણસગીરીના વળાંકો હવે.

આ જન્મોના જન્મોની સરહદ વટાવીને આવ્યો છે ફૂંકોની વણજાર લૈ;
કે દર્પણના તૂટેલા ટુકડાની સાથે પણ માણસની કિંમત ન આંકો હવે.

આ મારામાં જન્મ્યું છે પડછાયાનું એક લખલૂંટ રણ ને હું લાચાર છું;
કે મારામાં આવીને સંતાઈ બેઠેલા ઘરફોડું માણસની હાંકો હવે.

આ લોહીમાં પીળો સૂરજ થઇ સળગવાની માણસને એવી તો ગમ્મત પડી;
કે દાઝી ગયો છે એ ચોમેરથી, એનો તૂટી ગયો ટાંકે ટાંકો હવે.



0 comments


Leave comment