૪૨ - रागमाला (૧) દેવગાંધાર રાગિણી – ગઝલ / નયન દેસાઈ


કમળતળાવડીમાં ઊગ્યાં મોજાં છળના એકલતા રે,
અમે તો પંખી થઈને ઊડીએ પળ બે પળના એકલતા રે.

ધજા બની ગઈ ચૂનરી ને ફાંસો લટકે છે દરવાજા પર,
હશે અમારે ભોગવવાનાં છળ ભોગળના એકલતારે.

અમે પિયુની રાહ જોઈને થાક્યાં અંતે વિરહ પહેર્યા,
મણિ ચળકતા કેશગુફનમાં વળ વિહવળના એકલતા રે

સૂના મહેલે શ્વાસની ખાલી આવન-જાવનના ભણકારા,
ખરે પાંદડાં વૃક્ષો પરથી કળ અટકળના એકલતા રે.

હતા અમારી છાતીએ પણ થાનેલામાં મોર ટહેકતા,
સૂકા સરોવરમાં ઝૂરે છે જળ ખળખળના એકલતા રે.

નથી ટપકતો તલવારેથી લોહીનો રેલો કે પી જઈએ,
ગયા નજરના સીમાડેથી દળ મદગળના એકલતા રે.



0 comments


Leave comment