૪૩ - रागमाला (૨) મારું રાગિણી – ગઝલ / નયન દેસાઈ


રણ વીંધીને ઊંટની ખરીઓ કિનખાબી જયપુરમાં દોડે,
સુરખાબી શમણાની રેતી ઉજ્જડ જેવા ઉરમાં દોડે.

અંધ વાડલે ચીતર્યા અક્ષર, વાદળ તો ભરપૂરમાં દોડે,
મૃગજળ જેવા સંબંધો નજદીક અને કંઈ દૂરમાં દોડે.

ભાલામાં પીંછું ખોસ્યું ને ઝીલ્યું ઝરુખે ઝૂરમાં દોડે,
થોર ધધૂખે દૂધની ધારા લીલીકચ અંકુરમાં દોડે.

રેતનાં ઢૂવામાંથી નીકળી સૂરજ ચકનાચૂરમાં દોડે,
ગોરજ ટાણે સાંજની ડમરી ઝાંખા અંત:પૂરમાં દોડે.

બન્યો બનાયો રાગ હમારો અતરા દા’ડા સૂરમાં દોડે,
જતરા હાંડા ઝૂમ્મર ઝળહળ આંખોનાં સિંદૂરમાં દોડે.



0 comments


Leave comment