૨૦ જિગરનો યાર / બાલાશંકર કંથારિયા


ગઝલ

જિગરનો યાર જૂદો તો બધો સંસાર જૂદો છે,
બધા સંસારથી એ યાર બેદરકાર જૂદો છે.

અરે શું જાણશે લજ્જત, પવિત્રીમાં પડી રહેતાં,
પ્રિયાની પ્યાલિ ની મસ્તી તણો કંઈ બ્હાર જૂદો છે.

ગણું ના રાવ રાયાને ગણું ણા આખિ દુનિયાને,
પરંતુ જાન આ પર પ્યારિનો અખત્યાર જૂદો છે.

હઝારો બોધ મંદીરો મહીં નિત્યે ભલે થાજો,
અમો મસ્તાનના ઉસ્તાદનો દરબાર જૂદો છે.

નથી તુજ બાપ માર્યો મેં અરે મૂર્ખા કહાં નિદે?
સમજ રે બેસમજ કે પ્રેમિનો આચાર જૂદો છે.

બધા પરકાર તોફાને થઈ ચંચળ ચુકે નિશાન,
અમારા ચિત્તનો ચારુ અચળ પરકાર જૂદો છે.

લિધો જે પંથ તે હું કેમ ત્યાગું છો ભર્યો દુઃખે,
પ્રિયાનો મ્હારિ ગરદન પર તો આભાર જૂદો છે.

ઘડીભર બેશ બતલાવું શિખાવું પ્રેમનો જાદૂ,
અમો જદૂગરોનો યારનો બાઝાર જૂદો છે.

શિખે જો પ્રેમ પૂરો તો જ અચળ અભેદ પામે તું,
નથી ત્યાં પ્રેમ જ્યાં છે ભેદ એ વ્યવહાર જૂદો છે.

થશે શ્રીમંત ઈન્દ્રાદિ થકી મુજ પંથ પર જાશે,
અરે એ કીમિયાનો યારનો કંઈ બ્હાર જૂદો છે.

કરું છું મોતિમાલા હું અનૂપમ મારિ પ્યારીયે,
કર્યો નક્ષત્રનો મારે ગળે શણગાર જૂદો છે.

ભલે છો માહરા પંથે બધા એ દુઃખને દેખે,
મને તો સૂખસાગર લ્હેરિનો કંઈ બ્હાર જૂદો છે.

થયો જે પ્રેમમાં પૂરો થયો છે મુક્ત સર્વેથી,
મહા મસ્તાન જ્ઞાનીના મગજમાં તાર જૂદો છે.

નજર મારી પ્રિયા વીના ન દેખે કંઈ જગત આખે,
બિજાના બંધકારી પ્રેમનો તો યાર જૂદો છે.

ગુરૂ આદેશ છે અમને અવળ પંથે પડ્યા જઈએ,
દુનીઆથી પછી આ बाल બેદરકાર જૂદો છે.



0 comments


Leave comment