૪૩ - ધૂળિયો વૈભવ / હરિશ્ચન્દ્ર જોશી


એક બોખી વાવને હોંકારતા.
ફૂટતી ઊંડા તળેથી વારતા.

આંખમાં વિસ્મયની ઝૂલે સીમડી,
કૈંક ભાભા ઢોર એમાં ચારતા;

મોરપીંછું લઈ ઊભા દરવેશજી,
ધૂળિયા માથા ઉપર પસવારતા;

ચાંચમાં લાવી ક્ષણોને હીરકચી,
સ્વપ્નને ચકલો-ચકી શણગારતાં;

પૂતળીના પ્રશ્ન પૂરા ના થતા,
પોપચે ઉજાગરો વેંઢારતા;

મ્હોર ના’વ્યા કોઈ આંબા ડાળ પર,
વારતામાં પોર કયો સૌ ધારતા ?

આંખ મીંચી દઈ પરીની ગોદમાં,
ફૂલ હોડી લઈ દૂરે હંકારતા;

સાંજનાં ખૂણે, સ્મરણને બાંકડે,
ધૂળિયો વૈભવ સહુ સંભારતા.

(સ્મરણ : પૂ. દાદીમાનું)


0 comments


Leave comment