૯૦ - સૂની / ચિનુ મોદી


સૂની આ વાટ સમી ઊભી છું ક્યારની હું,
       પગલાની લિપિ ઉકેલતી,
વેરી આ વાયરાની લહરીને વાળું છતાં
       એય મારી લાગણી ઉવેખતી
       સૂની આ વાટ.....

ખાલીખમ સીમ અને પંખીના એક છતાં
       ગોફણની જેમ હું વીંઝાઉ,
ભરખે છે એટલો ભેંકાર મારી આંખને કે
       આંસુને જોઈ હું રીઝાઉં;
આંસુની વેદનાના વિસ્તરતા પ્હાડને હું
       બ્હાવરી બનીને ધકેલતી.
       સૂની આ વાટ.....

પળનું બનેલું જળ ઉભરાતું ચાલતું ને
       મૂકી રહ્યું છે હવે માઝા,
ડૂબી ગયેલું તૃણ યાદ કરું ઉગરવા
       એટલે તે લગ મારી આશા;
આશાની લંબાતી વાટ અને વાટમાં હું
       પગલાંની જેમ મને પેખતી.
       સૂની આ વાટ સમી.....


0 comments


Leave comment