૧૦૩ - ન્હોર / ચિનુ મોદી


       જલનાં તીણાં ન્હોર
ન્હોરાતાં સૂરજનાં મત્સ્યો કરતાં શોરબકોર
       જલનાં તીણાં ન્હોર.

વાંભ ઉલાળી કાયા, વેગે
      ધસતું થૈ વંટોળ,
ઘૂરકે ધીમું ધીમું, એનો
      રવ છે રાતો ચોળ;
ત્વચા ફરકતી લીલી જાણે વગાડે કંપ્યો થોર
       જલનાં તીણાં ન્હોર.

એ જ પશુનાં ટોળા (અચરજ)
      આવ્યા મારે ઘેર,
તડકાની ભીની ભીંતોનું
      ઝટ ભાંગ્યું ખંડેર;
પડી ભીંતના જ્જર પ્રેતો કહેતાં ચારે કોર;
       જલનાં તીણાં ન્હોર.


0 comments


Leave comment