૨૧ - ગુજારે જે શિરે તારે / બાલાશંકર કંથારિયા


ગઝલ

ગુજારે જે શિરે તારે જગતનો નાથ તે સ્હેજે,
ગણ્યું જે પ્યારું પ્યારા એ અતિ પ્યારું ગણી લેજે.

દુનીઆની જુઠી વાણી વિષે જો દુઃખ વાસે છે,
જરાએ અંતરે આનંદ ના ઓછો થવા દેજે.

કચેરી માંહિ કાજીનો નથી હિસાબ કોડીનો,
જગત કાજી બનીને તું વહોરી ના પિડા લેજે.

જગતના કાચના યંત્રે ખરી વસ્તૂ નહીં ભાસે,
ન સારા કે નઠારાની જરાએ સંગતે રહેજે.

રહ્જે શાંતિ સંતોષે સદાએ નિર્મળે ચિતે,
દિલે જે દુઃખ કે આનંદ કોઈને નહીં કહેજે.

વસે છે ક્રોધ વૈરી ચિત્તમાં તેને તજી દેજે,
ઘડી જાએ ભલાઈની મહાલક્ષ્મી ગણી લેજે.

રહે ઉન્મત્ત સ્વાનંદે ખરું એ સૂખ માની લે,
પીયે તો શ્રી પ્રભૂના પ્રેમનો પ્યાલો ભરી પીજે.

કટૂ વાણી સુણે જો કોઈની, વાણી મિઠી કહેજે,
પરાઈ મૂર્ખતા કાજે મુખે ના ઝેર તું લેજે.

અરે પ્રારબ્ધ તો ઘેલું રહે છે દૂર માંગે તો,
ન માગે દોડતું આવે ન વિશ્વાસે કદી રહેજે.

અહો શું પ્રેમમાં રાચે નહીં ત્યાં સત્ય પામે તું?
અરે તું બેવફાઈથી ચડે નિંદા તણે નેજે.

લહે છે સત્ય જે સંસાર તેનાથી પરો રહેજે,
અરે એ કીમિયાની જો મઝા છે તે પછી કહેજે.

વફાઇ તો નથી આખી દુનીઆમાં જરા દીઠી,
વફાદારી બતા’વા ત્યાં નહીં કોઈ પળે જાજે.

રહી નિર્મોહિ શાંતીથી રહે એ સૂખ મોટું છે,
જગત બાજીગરીનાં તું બધાં છલ્બલ જવા દેજે.

પ્રભૂના નામનાં પુષ્પો પરોવી કાવ્યમાળા તું,
પ્રભૂની પ્યારિ ગ્રીવામાં પહેરાવી પ્રિતે દેજે.

કવી રાજા થયો શી છે પછી પીડા તને કાંઈ ?
નિજાનંદે હમેશાં बाल મસ્તીમાં મઝા લેજે.


0 comments


Leave comment