૨૫ - પથ્થરો ડૂબી ગયા / ગૌરાંગ ઠાકર


આપણે માણસ થવાની તક અહીં ચૂકી ગયા,
જળને તરતું રાખવાને પથ્થરો ડૂબી ગયા.

ટોચ પરથી ખીણનું સૌંદર્ય દેખાતું નથી,
એટલે ઉપર જતાં અધવચ અમે અટકી ગયાં.

પેટનો ચૂલો ન માંગે એક પણ દીવાસળી,
ઘરનો ચૂલો ફૂંકવામાં આપણે સળગી ગયાં.

મનના મૂંઝારા વિશે કહેવું ઘણાને હોય છે,
ભીંતને પણ કાન છે તો ભીંતમાં બોલી ગયાં !

વૃક્ષથી વરસાદ કે વરસાદથી આ વૃક્ષ છે ?
જે હશે તે પણ અહીંયાં બે જણા જીવી ગયા.

ભરબજારે અમને છેતરવા બહુ મુશ્કેલ છે,
પણ અહીંયાં વહાલની વાટે ઘણાં લૂંટી ગયા.


0 comments


Leave comment