૪૭ - ઝળહળી ગયો / ગૌરાંગ ઠાકર


ચારે તરફ ગયો પછી પાછો વળી ગયો,
મારો અવાજ જ્યારથી હું સાંભળી ગયો.

વૃક્ષોના વાળ વાયરો ઓળી રહ્યો છે પણ,
મારી હું વ્યસ્તતાને લઇ લઈ નીકળી ગયો.

અજવાસમાં જ મેં અહીં દીવો કરી દીધો,
અંધારમાં પછી હું બધે ઝળહળી ગયો.

કેવળ જરૂરી છે અહીં મજબૂત ઝંખના,
પથ્થર નદીની જોઈ તરસ ઓગળી ગયો.

લોહીનાં આંસુ કઈ રીતે લૂછી શકાય, દોસ્ત ?
મારાં નગરને જોઇને હું ખળભળી ગયો.


0 comments


Leave comment