૪ - વાયક આવ્યાં - / મનુભાઈ ત્રિવેદી 'સરોદ'


વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર.
સાહેબ કેરો પાટ મંડાયો
     વ્રેમંડને દરબાર.
     વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર.

સૂરજ ચંદર તારલિયાની
     પ્રગટી દીવાહાર;
સાગર કેરું તરભાણું ભર્યું;
     નદીયું અર્ધ્યની ધાર. -
     વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર.

વનનો વીંઝણો વાયુ ઢોળે,
     મેઘ કરે છંટકાર;
ધરણી મીઠો ધૂપ ધરે,
     ફૂલતોરણ બાંધ્યા બાર -
     વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર.

પહેલે ભજને ભૂતળ જાગે,
     દૂજે વ્યોમ અપાર;
ત્રીજે ભજને અંતર દેવા,
     ચોથે જગદાધાર.
     વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર.
વેણ સુણી સહુ જાગજો
     તમે સૂતાં નર ને નાર;
કહે સરોદ, આ ટાણુ અમૂલું
     ના'વે વારંવાર. -
     વાયક આવ્યાં દિલને દ્વાર


0 comments


Leave comment