૧૯ - જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી / મનુભાઈ ત્રિવેદી 'સરોદ'


મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે :
   એનું ઝીણું વલોણુ ના'વે બાર :
      મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે .

મારે મટકે મહીડાં હવે થીજિયાં રે;
એને હલવે ચલવેય થિર એ રહ્યાં રે;
    એની ઝવતી ન સ્હેજ હવે ધાર :
    મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે .

એમાં જાણું ન ક્યાંથી પડી ઝેરણી રે;
એ તો ઝીણીઝીણી ને તોય છે ઘણી રે;
    એ છે ઊતરી ગઈ આરંપાર :
    મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે.

એ તો હળવે મહીડાં વલોવતી રે;
એની આંખે અણદીઠ રહેતી ગતિ રે;
    તોય દે છે વલોવી તારતાર;
    મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે.

એનો નીરવ અવાજ સંભળાય ના રે;
એ તો ગાય છે એવું કે જાણે ગાય ના રે;
    એથી નિશ્ચે નવનીત છે આ વાર:
    મારું જીવન વલોવે ઝીણી ઝેરણી રે.


0 comments


Leave comment