૩૭ - પૃથ્વીને / હરિશ્ચંદ્ર ભટ્ટ


સૃષ્ટાની ઓ તારિકા જે ખગોલે,
આશાની ઓ તારિકા માનવોની !

સ્રષ્ટાનાં સૌ જ્ઞાન, વિજ્ઞાન, પ્રેમ,
તારે હૈયે, માનવી શેં ન ઝંખે ?.
વર્ષાસ્નાને ગંધવાહી થતી તું,
ખેડી તુંને આર્ય હું થાઉં, પૃથ્વી.
સંતાનોની તું જ માતા ધરિત્રી
નારી, ધાત્રી, તું જ શ્રી, દ્યૌપ્રિયા તું.

પાતાલો ને સ્વર્ગની મધ્યમાં તું,
તારે હૈયે અબ્ધિની ઊર્મિ લ્હેરે.
તું વ્હેનારી પોઠ લાખો યુગોની,
ઉત્ક્રાન્તિનીતું જ જોનાર એક.

નક્ષત્રોનું ભાન જાગે અમોને
પૃથ્વી તુંથી; સ્થવરે શ્રેષ્ઠ તું છે,
પૃથ્વી, તું છે નીડ સૌ જંગમોનો.
લાવા તું છે, તું ગિરિ, હેમ તું છે,
તું છે રત્નો, ધાતુ ને સૌ ખનીજો
વિજ્ઞાનોનું દ્રવ્ય તું છે અમૂલ્ય.
પરમાણુમાં ચેતના જોઈ જોઈ,
વિજ્ઞાનોનાં જ્ઞાન ફેલાય સંધાં.

તત્વોનો છે તું જ આધાર એક,
તારે પાત્રે છે રસો વિશ્વના સૌ.
ધાન્યે છે તું, પત્ર પુષ્પે ફળે તું.
સૂર્યપ્રેરી ફૂદડીઓ ફરીને,
ફેરે ફેરે રાત્રિ-દિનો-ઋતુના
રંગોની તું ચૂંદડી પ્હેરી શોભે.

તે સંચ્યાં છે માનવીઅસ્થિ મોંઘાં,
સૌ અંતોમાં મૃત્તિકા ! ભાગ તારો.
બ્રહ્માંડોના વૃક્ષનું તું જ સાચે
સ્રષ્ટાનું છે એક આશ્ચર્યપુષ્પ !


0 comments


Leave comment