૩૭ - જીવણાખ્યાન / જગદીપ ઉપાધ્યાય


અહીં એકલું ગામ નર્યા સૂનકાર વચાળે તારા વિણ હિજરાતું કાંઇ ભરીભાદરી પૂનમ કેરા અજવાળામાં ડૂબે...
અને લોકની પાર મૂકીને જાત સૂતેલી રણઝણતી બે આંખ્યું લઈને શમણા કેરા દેશ વચાળે સૂરજ થૈ તું મધરાતે જ ઝળૂંબે...

હકડેઠઠ ચોમાસુ લૈ ને કમખામાં કૈં કપોતિયો ફફડાટ ભરીને પડખામાં કુંવારું હૈયું પરણેતરનું પાનવિહોણી ડાળી જેવું ઝૂરે,
ને જમણેરી કુબેર થૈને કલ્પવૃક્ષની ડાળે ઝૂલતી પરીઓનાં તું ઝુંડ વચાળે હીર તણા સોદાઓ કરતો હાંફે સામા પૂરે,
લીલાજળની છાલક મૂકી સ્તબ્ધ હવાવત્ શૂન્ય બનીને અધ્ધર પધ્ધર લટકી જાતો કાળઝાળ કંઈ મૃગજળિયા મનસૂબે...

રાતી મોટરકાર લઈને ગોટંગોટા ધૂળની વચ્ચે અવાક્ ટોળાંઓ મેલીને સરકી જાતો તારામાં તું ભરચક ભરચક લાગે,
અધમણ ચરણે થાક ઢળે ને જાય જુવાની તબડક તબડક ઝાંય લૂછતાં ચશ્માંની ભીતરને ઠેકી શૈશવ ઘેલું ઝરણા માફક જાગે,
સંકોચી શગ દીવડાની કૈં ઝાંખીપાંખી માડી નીરખે રાહ કદી જીવણિયો જીવણરાય મટીને આવે મારા ઝળઝળિયાંને કૂબે !


0 comments


Leave comment