૭ - વ્હાલપનો એવો દુકાળ / અનિલ વાળા


આંખો વરસી ને તોય જળ ન ખુટ્યાં રે, સખી !
     વ્હાલપનો એવો દુકાળ....

દીવાને અજવાળે આંસુ પંપાળું
     તો મોટીથી પણ લાગે કઠ્ઠણ;
એનાં એક નામની હૈયાને કેમ સખી
     લાગ્યા કરે છે રોજ રટ્ટણ ?

સાજણ વિનાનાં બધાં દરપણ બુઠ્ઠાં રે, સખી !
     વ્હાલપનો એવો દુકાળ...

રાત પડ્યે કાગડાઓ ઓશીકું થાય
     અને જેનાં પર ઊમટે તળાવ;
નીંદર આવે તો પછી એવું કહેવાય :
     “હવે સાજણ તું સપનામાં આવ !”

અણધાર્યું મળવાનાં વાયદા જુઠ્ઠા રે, સખી !
     વ્હાલપનો એવો દુકાળ...


0 comments


Leave comment