૧૮.૫ - બાલ હું બાલ સર્વથા !? / સુંદરજી બેટાઈ


વસમી વસમી વાટો, વસમાં વસમાં વનો,
વસમાં વાસ-ઉદ્યાનો :
     બાલ હું બાલ નિત્યનો !

અહો દિવસ લંબાતો, પ્રલંબાતી નિશા ય તે,
વિલોપાતી ઉષા-સન્ધ્યા –
     વિલંબાતી ક્ષણે ક્ષણે :
     બાલ હું બાલ હું ખરે !

આમતેમ રહું ટાંપી સાચો ખોટો ય આશરો :
વિસ્તર્યા વંક પંકોમાં દેખું ના ક્યાંય પંકજો :
     બાલ હું બાલ વિભ્રમ્યો !

લતાવૃક્ષ નિહાળી જ્યાં લંબાતા હાથ નાંગરે,
ઉઝેડે અંગ આખું રે કોણ કંટક-ઝાંખરે ?
ઊંચાં આઘાં ફલો પુષ્પો :
     બાલ આ કેમ તે સહે ?

પાણી પાણી કરું – દોડું શૂન્યે ત્યાં ઝાંઝવાંજલે,
માથે હાથ ધરી બેસું : પછાડે કોક પથ્થરે !
     બાલ હું બાલ આખરે

બાલને અંક કે સ્હોડે જનની કે પિતા ભરે
શું હું નિર્માત નિસ્તાત ?
     ના જાણું – બાલ હું ખરે !

રહ્યાં ક્યાં ઓ જગન્માતર્ ?
ક્યાં રહ્યાં ઓ જગતપિતર્ ?
ઉવેખો આમ તે શાને આપના બાલ અલ્પને ?
ફફડાવો અરે શાને આમ દુ:સહ ક્રન્દને ?

ન વા કોઈ જગન્માતા ?
કોઈ ના વા જગતપિતા ?
શૂન્યે ધાતા-વિધાતાના ના કો’ને બાલખેવના ?
ઉવેખાવું ઉઝેડાવું લખ્યું શું બાલને સદા ?
     બાલ હું બાલ સર્વથા !?

૧૦-૧૧-૧૯૭૪


0 comments


Leave comment