31 - સવાર આવે / ગની દહીંવાલા


કરું છું તે દિનની હું પ્રતીક્ષા કે કોઈ એવી સવાર આવે,
ઉષાની આ લાલચોળ આંખોમાં હેત ઉભરાય, પ્યાર આવે.

બનીને મનની મુરાદ તેઓ જીવનમહીં એક વાર આવે,
ફરી ફરી આવતાં ચમનમાં વસંતને પણ વિચાર આવે.

હૃદય-સમંદરનું છે એ મંથન, કદર નથી તમને આંસુઓની,
મરે કંઈક મરજીવા ઉમંગો તો એક મોતી બહાર આવે.

કદાચ હસવું તમે તજી દો, ને હું રડીને ધરાઈ જાઉં,
ચમનમાં એકે ન પુષ્પ ખીલે, ન પાંખડી પર તુષાર આવે.

રમે છે દુનિયાની રમ્યતામાં કવિની સૌંદર્ય-પ્રિય દૃષ્ટિ,
જગતનાં દુઃખડાં હૃદયથી એના કવન બનીને બહાર આવે.

‘ગની’, મહોબ્બતની વેદનામાં રટણ પ્રભુનું ય થઈ રહ્યું છે,
હૃદયમાં ઊઠે છે દર્દ એવું, કે યાદ પરવરદિગાર આવે.

કરીને અવહેલના જીવનની જીવી રહ્યો છું, જિવાઈ જાશે;
‘ગની’, એ મૃત્યુની તે નિશાની, જો જિંદગીના વિચાર આવે.


0 comments


Leave comment