40 - મહાલેખકને / ગની દહીંવાલા


અતિશય આ કથાપટને ન ગ્લાનિમય બનાવી દે,
નીરસ વાતાવરણ વિકસાવતાં પહેલાં શમાવી દે,
જગતના મંચ પર પડદો જ તું પડતો બતાવી દે,
    ખતમ કર આ તમાશો, મંત્ર ‘અચ્યુતમ્‌’ સુણાવી દે;
    મહાલેખક ! હવે આ વારતાનો અંત લાવી દે!

હતા સદ્‌ભાગી જે વાંચી ગયા પ્રારંભના પ્રકરણ,
યુવાવસ્થા હતી શું એ સમે તારી કલમની પણ!
કદી પાછળ ફરીને જોઉં છું ભૂતકાળનું દર્પણ,
    હૃદયથી સાદ એ આવે છે : કર્તાને સુણાવી દે;
    મહાલેખક ! હવે આ વારતાનો અંત લાવી દે!

કથામાં કોઇ દૈવી પાત્ર તું આલેખતો જ્યારે,
સકળ વાતાવરણમાં સ્વર્ગ પથરાઇ જતું ત્યારે,
ન અથડાતો કોઈ વાચક-વિચારક ઘોર અંધારે,
    હવે ધીમી થતી એ જ્યોતને સત્વર બુઝાવી દે;
    મહાલેખક ! હવે આ વારતાનો અંત લાવી દે!

હવે ખલનાયકોને ખૂબ ઝળકાવી રહ્યો છે તું,
અસંગત વારતાને, પાત્ર સર્જાવી રહ્યો છે તું,
પ્રતિ પૃષ્ઠે નરી ધૃણા જ જન્માવી રહ્યો છે તું,
    પ્રતિ દૃશ્યે જે વાચકના હૃદયને ધમકાવી દે;
    મહાલેખક ! હવે આ વારતાનો અંત લાવી દે!

બઘું જોયું તો એવો પણ સમય જોવા ચહું છું હું,
પિશાચી-પાશવી લીલાનો લય જોવા ચહું છું હું,
કહી દઉં સાફ શબ્દોમાં ? પ્રલય જોવા ચહું છું હું!
    કુશળ કર્તા ! કલમનું આખરી પાણી બતાવી દે;
    મહાલેખક ! હવે આ વારતાનો અંત લાવી દે!


0 comments


Leave comment