૬૧ - સસલાનો પોકાર / મનુભાઈ ત્રિવેદી 'સરોદ'


સુરત શહેરમાં ગાંધી બગીચો ને બાગમાં પિંજરા ચાર;
પિંજરે પૂર્યાં સસલાં સુંદર, કરતાં આર્ત પોકાર:
    વ્હાલા, તમે વેગે આવો,
     આવી, હરિ, અમને બચાવો.

તાપી નદીનાં હૂકળી હાલ્યાં પાણી અપરંપાર;
કોટ કિલ્લાનો તોડી પાડ્યો, આવ્યાં છે બાગ મોજાર
     લગોલગ પિંજરા પાસે :
     નિહાળીએ ઊંચે શ્વાસે.

પાસમાં ઊભો તોતિંગ વડલો, તેય શું ડોલા ખાય !
મૂળિયાં એનાં કિચૂડ બોલે, નમતો નમતો જાય;.
     એ પડશે પિંજરા માથે :
     જોવું રહ્યું આંખ અનાથે.

કોણ આવી અમ ખામણું પૂરે ? તરસે જાય છે પ્રાણ;
કોઈ આવી શકે બાગમાં ન્હૈં, એવી રેલની લાગી આણ :
     આ મરવું કેવું અકારું !
     જીવવુંય કેવું ખારું !


વેંત જ દૂર છે પૂરનાં પાણી, કેમ ઓલવવી લ્હાય ?
વચમાં સળિયા કારમા ઊભા, પડશે વડલો હાય !
     હરિ, આધાર તમારો;
     અબળને, ઈશ, ઉગારો.

સમરાગણમાં આપે ઉગાર્યાં ટીટોડીનાં બાળ;
યુદ્ધ આખું એને ઘંટથી ઢાંકયાં, એમ કરી રખવાળ :
     માંજારીનાં બાળ ઉગાર્યાં;
     નિભાડાના અગનિ ઠાર્યાં.

એટલામાં તો વડલો તૂટ્યો વેંત બે વેંત જ દૂર;
પડવાથી એનાં છલક્યાં પાણી, ખામણું થયું ભરપૂર:
     તૃષાતુર સસલાં પીએ;
     ઉગાર્યાં એમ હરિએ.

પૂર પછી તો ઓસરિયાં અને બાગ બન્યો રળીયાત;
વજ્ર કઠોર કુસુમથી કોમળ ઈશ જોયા સાક્ષાત :
    સરોદ હરિને યાચે,
     રહેજો મન વર્તન વાચે.


0 comments


Leave comment