92 - વા એ વધ્યાં ન તો ય વાઢ્યાં / તુષાર શુક્લ


વા એ વધ્યાં ન તો ય વાઢ્યાં
કણસલાં કણસ્યા સાહેલડી
શાને સંબંધ આમ વરસ્યાં
કણસલાં કણસ્યાં સાહેલડી

મૂશળની ધારે મૂઓ વરસે ન મેહૂલો
ટપ ટપ ટીપાંના માંડ્યા ખેલ.
ઓલ્યા ભવે તે અમે રણમાં મૂઆ’તાં
તે શાને ખમાય આવાં ગેલ?
રે’શું મૃગજળને મીન બેઉ તરસ્યાં
કસલાં કણસ્યાં સાહેલડી-

નળિયાં ચૂમે છે ઓલી ચાંદની
ને ટળવળતાં કમખે ટાંગેલ ઝીણા મોર
મેડી રડે છે ઓલી રાત રાત જાગીને
સૂણે ન ફળિયું કોઈ શોર,
કે આંખ્યું ને આભ બેઉ વરસ્યાં
કણસલાં કણસ્યાં સાહેલડી-

પંખીની વાટ જોતું ખેતર ઊભું છે
“કોઇ ચૂગવા આવે કે” એની આશે.
“આમ જ થાવું” તું તો નો’તું ઉગવું અમારે
રૂડા સૂતા’તા અમે ચાસે.”
કે ચાડિયા સંગાથે ચડભડિયાં
કણસલાં કણસ્યાં સાહેલડી

શાને સંબંધ આમ વણસ્યાં
કણસલાં કણસ્યાં સાહેલડી.


0 comments


Leave comment