૩.૧૨ - અબરખ રાખી / મુકેશ જોષી


એક તો તું પોતે મધ જેવી, એમાં તારું સ્મિત
          જાણે મધમાં સાકર નાખી
     મારી દૃષ્ટિ કેમ આટલી મીઠી, એ ના પૂછ
          મેં તો તને નજરથી ચાખી

     કડવાથી કડવા લીમડાની ડાળ પરે,
          મધપૂડો બેસે એવી મારી હાલત
     આખા જગમાં ખોબેખોબા ખૂબ
          પતાસાં વહેંચું એવી ગળચટ્ટી આ બાબત
     બંગાળી મીઠાઈ સમી તું સાંજ મને મોકલતી
          ઉપર સ્પર્શનું અબરખ રાખી

     તેં તો ખાલી છાંટો વાવ્યો ને
          મારામાં શેરડીનું આ ખેતર ઊગી આવ્યું
     મને જેમણે દાતરડાથી કાપ્યો,
          એના ખોબામાંયે અમરત શું ઢોળાયું
     જગમાંથી કડવાશ હટાવી રેલાવું મીઠાશ
          મને જો મળી જાય તું આખી


0 comments


Leave comment